In gesprek met Lotte Dodion

Het is een regenachtige dag wanneer ik Lotte ontmoet bij Bar Stark aan het Rivierenhof. Ondanks het grijze weer straalt Lotte rust en energie uit. Haar liefde voor taal en poëzie dringt door in alles wat ze doet: schrijven, theater, muziek en beeld. In het gesprek vertelt ze openhartig over haar professionele traject, de keuzes die ze maakte, en de manier waarop ze poëzie inzet om mensen te verbinden.

Door Lina Asadi

Hoe ben je bij het Watlab terechtgekomen?

Dat is een grappig verhaal. Ik heb al eerder van 2017 tot 2021 gewerkt voor Vonk & Zonen als zakelijk & artistiek leider. Het was een boeiende periode, omdat er toen voor het eerst structureel subsidies beschikbaar waren, waardoor ik actief kon bijdragen aan de verdere uitbouw van de organisatie. Zo heb ik samen met Carmien meegewerkt aan het eerste Watlab subsidiedossier. Tegelijkertijd voelde ik de kriebel om meer tijd te hebben voor mijn eigen creatieve werk. Uiteindelijk ben ik met veel liefde vertrokken om ruimte te maken voor mijn eigen projecten, maar ik bleef het altijd volgen. Toen de oproep voor het Watlab kwam, voelde ik dat het tijd was om terug te keren, maar deze keer als maker.

Hoe zou jij jezelf omschrijven als maker en als mens?

Als maker is alles wat ik doe een vorm van poëzie: op papier, op het podium of in projecten die verbinding leggen tussen mensen, thema’s en disciplines. Als mens ben ik ook wel een kameleon; ik beweeg graag tussen verschillende werelden en zoek vaak mijn grenzen op, om te experimenteren, bij te leren, uit te proberen.

Mijn werk wil op een bepaalde manier mensen steeds (opnieuw) in contact brengen met zichzelf en elkaar. Er zit zorgzaamheid in, niet bemoederend, maar liefdevolle aandacht. Elk poëzieproject, of iemand ergens een muurgedicht van mij leest of aan een hoopsafari deelneemt, is bedoeld om mensen dichter bij hun (mede)menselijkheid te brengen.

Wanneer wist je dat poëzie meer was dan een hobby?

Vanaf mijn veertiende ben ik met poëzie bezig. Sinds mijn zestiende werden dat ook betaalde opdrachten, en vanaf 2021 is poëzie mijn hoofdfocus. Daarvoor combineerde ik het maken eerst met studies internationale politiek en interreligieuze dialoog, daarna met werk binnen de vredessector en nadien voor VONK & Zonen. Die “omweg” heeft mijn werk als maker enorm gevoed.

Je combineert vaak poëzie met muziek, theater en beeld. Waar komt die openheid om te experimenteren vandaan?

Dat komt voort uit mijn persoonlijke interesse en nieuwsgierigheid. Ik vind het boeiend om dingen uit te proberen die nieuw voor me zijn. Experimenteren houdt mijn werk spannend en speels, en samenwerking versterkt de resultaten én maakt me menselijk rijker.

Hoe ziet een typische schrijf ochtend eruit voor jou en heeft het moederschap jouw manier van schrijven veranderd?

Dat hangt echt af van het project en de periode. Ik heb geen vaste routine, maar ik wandel vaak om mijn gedachten te laten komen.Beweging stimuleert het schrijven meer dan stilzitten achter een scherm. Mijn zoontje is nog maar negen maanden. Het is nog te vroeg om het effect te zien, maar ik merk dat ik minder geneigd ben om het moederschap als thema te beschrijven. Ik wil dit eerst en vooral als mens ervaren, niet als maker.